სატირა, რომელიც მწარე ირონიით აღწერს მე-19 საუკუნის ყოფას. ლუარსაბ და დარეჯან თათქარიძეების მაგალითზე, ავტორი სულიერ უძრაობასა და უმოქმედობაზე წერს და მკითხველს უმთავრეს კითხვას უტოვებს: რა არის ადამიანის ნამდვილი დანიშნულება და სად გადის ზღვარი უბრალო არსებობასა და ნამდვილ სიცოცხლეს შორის?
